Malatya'ya…
Bir şehir, bir sabah insanlarını kaybetti.
İnsanları da şehirlerini.
Şehir mazisini kaybetti; insanları anılarını.
Şehir çocuklarını kaybetti; insanları sokaklarını.
Şehir ruhunu kaybetti; insanları yaşanmışlıklarını.
Şehir estetiğini kaybetti; insanları aidiyetlerini.
Şehir çarşılarını kaybetti; insanları ekmek kapılarını.
Şehir zenginliğini kaybetti; insanları para harcayacakları yerlerini
Şehir kültürünü kaybetti; insanları birlikte yaşamanın güzelliğini.
Şehir medeniyetini kaybetti; insanlar ortak yaşamın inceliklerini
Şehir hoşgörüyle birlikte onu yaşatacak nice güzel insanlarını kaybetti.
Nice güzel insanlar da şehirlerinin resmini hafızalarına hapsedip gitti.
Aslında şehir yavaş yavaş değil, bir anda sustu.
Tozun, dumanın ve sessizliğin içinde..
Enkazların arasından yükselen çığlıklar, yalnızca kaybettiklerimizin değil, bir şehrin hafızasının da feryadıydı.
Ve bugün…
Şehirden ayrılanlar sadece kilometrelerce uzağa gitmedi. Çocukluklarını, komşularını, mahallelerini ve kendilerinden bir parçayı geride bıraktılar. Çünkü bazen insan doğduğu yeri değil, ait olduğu zamanı kaybeder.
Ve hala (farkında olmasalar da) Umutları ile birlikte şehrin molozları altında olan insanlar, değişen, dönüşen ve bir daha asla eski hâline dönemeyecek olan şehirlerini arıyor.
Aslında aranan yalnızca taş, toprak, bina değil; bir ömrün biriktirdiği hatıralar.Ve bazı kayıpların adı yoktur. Bazı yıkımlar yeniden inşa edilemez.
Bir şehri yeniden kurabilirsiniz. Yollarını çizersiniz, binalarını yükseltirsiniz, meydanlarını genişletirsiniz. Ama bir şehrin hafızasını, çocukluğunu, sesini ve kokusunu yeniden yapamazsınız. Çünkü şehirler de insanlar gibidir; yaşadıkları acılarla değişir.
Ve bazı şehirler, yıkıldıktan sonra değil, unutulduktan sonra gerçekten ölür.
Şehir keşmekeş içinde, yorgun ve sahipsiz halde beyhude direnmeye çalışırken;
İnsanlarına ise geriye sadece aramak kalır...
