Hanemiz bir mekteptir

Aile hayatı, nev-i beşerin en mühim bir medrese-i terbiyesi ve en lüzumlu bir hayat yuvasıdır. İnsan, hariçte ne kadar kuvvetli görünse de hanesi içinde muhabbet, şefkat ve itimada muhtaçtır. Çünkü kalbin hakikî istirahatı, samimî dostluk ve fedakârane muhabbettedir.
Hanenin saadeti servet ile değil, hüsn-ü muaşeret ile devam eder. Zira çok zengin olup da muhabbetten mahrum bulunan aileler olduğu gibi, az bir maişet ile gayet mesut yaşayan haneler de vardır. Saadetin esası, karşılıklı hürmet ve merhamettir.
Kadında tecelli eden şefkat, aile hayatının en kuvvetli rüknüdür. Erkekte görünen himaye ve mesuliyet hissi ise o yuvanın muhafazası için mühim bir vazifedir. Bu iki haslet birbirini tamamladığında hane, küçük bir cennet numunesi hükmüne geçer.
Eşler birbirlerinin kusurlarını araştırmak yerine meziyetlerine nazar etseler, aile içinde münakaşalar azalır. Çünkü insanın nazarı hangi noktaya teksif edilirse onu büyütür. Kusura bakan kusuru, fazilete bakan fazileti görür.
Çocuklar ise aile mektebinin talebeleridir. Onların kalplerine bırakılacak en büyük miras mal ve mülk değil; iman, güzel ahlâk ve sağlam şahsiyettir. Bu esaslar üzerine yetişen nesiller hem ailelerine hem cemiyete faydalı olurlar.
Aile hayatının hakikî gayesi yalnız dünyadaki rahat ve lezzet değildir. Belki ebedî hayatta da beraber bulunmaya vesile olacak bir dostluk ve refakatin temelini atmaktır. Bundan dolayı aile içindeki muhabbet, yalnız fâni güzelliklere değil; sadakat, ahlâk ve manevî değerlere dayanmalıdır.
İşte huzurlu bir aile, karşılıklı fedakârlıkların, affetmenin, hürmetin ve şefkatin birleşmesiyle meydana gelir. Böyle bir hane ise cemiyetin evlatlarını yetiştiren mühim bir mekteptir.