Sınır Koymak Saygıyı Korur Sayılan Sevilir

Bir elektrik kablosunu düşünün...
İçinden muazzam bir enerji akıyor.
Ama o enerjiyi faydalı şekilde kullanımını sağlayan elektrik değil, etrafındaki ince plastik yalıtımdır.
O ince sınır olmasa dokunanı çarpar.
İnsan ilişkilerinde ve aile yuvasında da "sınırlar", bir bireyin özsaygısının, karakterinin ve değerinin koruyucusudur. Sınırlar, bir duvar değil; sevginin en sağlıklı şekilde yaşanabilmesi için çizilmiş şeffaf ve onurlu bir çizgidir. 
Potansiyel güç sınırları insanların ona karşı mesafeli olmasını sağlar. Mesela:
Sessizlik tek başına güç değildir. Eğer sessizliğin arkasında karakter, kararlılık ve gerektiğinde "dur" diyebilecek bir irade yoksa, insanlar o sessizliği olgunluk değil, zayıflık olarak okuyabilirler.
Psikolojik açıdan incelendiğinde, çatışmadan kaçınmak için sürekli sessiz kalmak, zamanla "yok sayılma" riskini doğurur. Bir eşin, kendi değer yargılarını ve temel sınırlarını ifade etmeden sadece uyum sağlama çabası, karşı tarafta bir süre sonra o kişinin "her şeye razı olduğu" yanılgısını yaratır.
Ailede sıkça gördüğümüz sorunlardan biri de budur. Sürekli alttan alan, hep susan, her şeyi sineye çeken eş bir süre sonra değer görmek yerine kullanılmaya başlanabilir. Çünkü insan, sınır göremediği yerde istemeden de olsa sınırı zorlamaya başlar.
Bunu bir misal ile somutlaştıralım:
İki bahçıvan düşünün. Biri, bahçesinin etrafına hiçbir çit örmüyor ve herkesin gelip en güzel çiçeklerini koparmasına, toprağını hoyratça çiğnemesine izin veriyor. Bir süre sonra bahçesi talan edilmiş, çiçekleri çiğnenmiş ve solmuş birine dönüşüyor. 
Diğeri ise bahçesinin sınırlarına bir çit örüyor. Bu çit, kapıyı kilitlemek değil, sadece "burası benim özel alanım, burada özenle büyüttüğüm değerler var" mesajını vermek içindir. O bahçıvan, çiçeklerini koruduğu için bahçesi her daim canlı kalıyor; çünkü sınırları, aslında çiçeklerini koruyan bir sevgi ifadesidir.
Sınır koymak kavga etmek değildir.
Sınır koymak bağırmak değildir.
Sınır koymak ceza vermek de değildir.
Sınır koymak; "Ben sana değer veriyorum, kendime de değer veriyorum. Bu yüzden ilişkimizi yıpratacak davranışlara izin vermeyeceğim." diyebilmektir.
Bir danışanım şöyle demişti:
"Hocam, eşim yıllarca bana ağır sözler söyledi. Ben ise huzur bozulmasın diye hep sustum. Bir gün fark ettim ki benim sustuğum her gün, onun cesareti biraz daha artıyormuş."
Sınırı olmayan bir aile ilişkisi kuralsız bir oyun gibidir; taraflar birbirini bilmeden yaralar. Eğer eşinize, "Şu davranış beni incitiyor ve bu çizgiyi geçmeni istemiyorum" derseniz, aslında ona şu mesajı verirsiniz: "Seninle olan ilişkimin uzun ömürlü olmasını, birbirimize saygımızı kaybetmemeyi istiyorum."
İnsan, sınırları sayesinde kişiliğini korur.
Sınırlarını koruyamayan ise zamanla başkalarının koyduğu kurallar içinde yaşamaya başlar. Ne zaman konuşacağına, neye üzüleceğine, neye sevineceğine bile başkaları karar verir.
Oysa Allah insanı şahsiyet sahibi bir varlık olarak yaratmıştır.
Şahsiyet ise sınırlarla ayakta durur.
İnsanlar çoğu zaman kötü oldukları için değil, karşılarında bir sınır göremedikleri için ileri giderler.
Sınırları olmayan bir ailede "fedakarlık" kelimesi zamanla "hizmetkarlık" veya "değersizlik" duygusuna evrilir. Oysa asalet, insanın kendi değerini bilmesi ve bunu başkasına hatırlatabilmesidir.
Nasıl ki nehirler kıyıları sayesinde taşmadan akabiliyorsa, sevgi de sınırları sayesinde güven içinde büyür.
Kıyıları olmayan su bataklığa dönüşür.
Sınırları olmayan sevgi de zamanla saygısını kaybeder.
Bazen sevginin en güçlü cümlesi şudur:
"Bu davranış ilişkimizi yaralıyor. Seni seviyorum ama buna izin vermeyeceğim."
İşte gerçek olgunluk budur.
Sınırlarınız ne kadar netse, ilişkiniz o kadar güvenli olur.
Saygının olduğu yerde sevgi büyür.
Sevginin büyüdüğü yerde ise aile huzur bulur.
Eşiniz bilsin ki siz saygılısınız...
Ama gerektiğinde "Dur." demeyi de bilirsiniz.