Ezber Bozan
Nesibe Aldemir
Hadi tut elimden gidelim ezber bozan,
Bağrımızın sığacağı, sığınacağı bir diyara,
Kaybolan ne varsa yeniden bulalım,
Çiçekleri solduran, bülbülleri küstüren,
Faili meçhulleri yakalayalım.
Zincirler, kelepçeler, prangalar takılmış insanlığın bileklerine,
Özgürlüğüne kavuşturalım onu.
Varsın deli divane desinler bize,
Birlikte yürümekten vazgeçmeyelim,
Sahi kim ezberletti bu dizeleri bize?
Ne zaman ç/alındı umut kokan mısralarımız?
Bir benlik savaşı uğruna mı bütün kayıplarımız,
Bu kaçıncı asırdır aynaların karşısına maskesiz çıkamayışımız,
Dünyanın çivisi çıkmış diyorlar ezber bozan,
Kimsenin gayretinde değil çivileri sağlamlaştırmak,
Söylemlerin eylemsizliği mi insanı amaçsız bırakan?
Menfaatsiz atılmayan adımlar zincirinde birbirine dolaşmış günler,
Bir yolculuk telaşıdır dünya ezber bozan,
Karşılıksız atılmayan adımlar nereye götürür bizi,
Yerinde saymaktan gayrı.
Tükenen sadece “tükenmez kalemler” midir ey dost,
Mürekkebi bitmiş sabrın, anlayışın, tevazünün…
Yürekler yetim, öksüz ve umutsuz…
Her yanı çağın acımasız darbeleriyle delinmiş,
Kanıyor, ağlıyor, yaşamıyor…
Ah bu “ezberler” değil mi başımızı dertten derde salan,
Ne güzel de gelişmiştik, büyümüştük…
Hatta çok iyi ezberlemiştik batının bataklığına giden yollarını,
Kim bilebilirdi ki bu yolların sonunu,
Kimler tahmin ederdi,
Herkesin aynı dizelerle dize getirileceğini,
Şimdi bu karanlıktan çıkma vaktidir ezber bozan,
Bir diriliş muştusu sarsın her yanı,
Kırılsın zincirler, kopsun prangalar…
Açılalım engin denizlere,
Kulak verelim Hakkın sözüne,
Bozalım ezberleri ve erelim Hakikatin her zerresine…
