Güz Gün(L)Leri
Nesibe Aldemir
Bir sonbahar yağmurunda dirilir mi gönlümüzün kuruyan bahçeleri?
Ve gelir mi kendine çiçeklerimizin soluklaşan renkleri?
Kırmızı, sarı, yeşil en derin tonlarıyla işler mi kalbimize nakışları?
Biraz veda biraz hüzün biraz yağmur,
Ve biraz da dua,
Kıymıklarla sızlanan yüreğimize set olur mu?
Neşesine kara çalınmış günlerimiz,
Yüzünden tebessümü alınmış gecelerimiz,
Naz değil de asil bir yorgunluktur saran gözlerimizi…
Sonbaharın omzunda geçer ömrümüz,
Hasret türküleri söyler özümüz,
İçten bir selamı hatırlar gönlümüz,
Güzler bahaneydi bakma sen halimize,
Şifa olur mu sözler gönlümüze bilinmez?
Söyler durur da şair, bulur mu kendi söküğüne çare?
Ayrılık mahur bir beste göğün mavi derinliklerine bulutları çağıran,
Ve yağmurlar diyorum yüreği yıkayıp paklayan,
Sevdanın bağrında büyür güz gülleri,
Nazını çeken de olmaz sesini duyan da.
Soğuk esen rüzgârların bağrında can çekişir umut güvercinleri,
Son mu bahar, bahar mı son,
Sonlu biten hikâyeler mi insanı prangalara mahkûm eden,
Sonsuzluğun kapısını aralayan perdeler sızdırır güneşi içimize,
Ve açar soluk benzimizde rengârenk kasımpatı çiçekleri…
