Geceye Yolculuk
Nesibe Aldemir
Kanadı kırılmış kuşlar misali öğütür zaman neşemi,
Cümlesi keder kokan cümlelerimin yükünde ezilir umudum,
Tozlu caddeler, çamurla boyanmış kaldırımlar…
Bir deprem sonrası sessizlik gibi çöktü yine cilalı yalnızlığım yüreğime,
Yalın ayak hüzne koşar oldum yine,
Yıkık bir kentin virane sokaklarıyla hemhâl olur ruhum,
İnceden büyür hanımeli kokan çiçeklerim,
Biraz sekinet biraz huzurun mavi kokan yanından doldurdum heybeme,
Kadife zamanların hatıralarını yoldaş eylerim kendime,
Dünyanın pas kokusuna inat kuruttum yedi veren güllerimi,
Zamanın koynunda uyanan düşlerimi uyandırdım,
Biraz yağmur kokusu biraz da toprak dokusu işledim ruhuma,
Issız bir köşede sessizce seyre dalan gözlere izledim,
Yaşamın gergef gergef işlediği nakışlar misali çizgileri okudum simalarda,
Gökyüzü kadar geniş insanlar tanıdım,
Gölgesinde oturanlara nefes olan nice çınarlar bildim,
Tebessümünde baharı taşıyan canlarda dirildim,
Yeniden yaşamak, yeniden var olmak ve yeniden ölmek,
Sahi insan kaç kez ölür,
Kaç kez okunur selasını,
Ve kaç kez dirilir garip ömrünün baharında,
Ya kendini diri bilip de okuduğu Fatihalar ruhuna ulaşır mı?
Toprağı eşer de kendi mezarını kazdığını bilmez insan,
Ve yaşarken ölür de cenazesini yalnız başına kaldırmak düşer payına,
Sevdası kâğıt kesiği misali canını yakar,
Ve eriyen karlar gibi karışır umudu, sevdası, kederi, isyanı…
Fırat’ın usulca akan suyuna.
Şiirler kazırım beyaz sayfalara ey meczup,
Okunmayan ve bilinmeyen,
Kenarı yırtık sayfalara,
Kırık düşler satarım kalbinde yangın taşıyanlara,
Ne Cahit duyar sesimi ne de Nazım,
Gecenin sessizliğine yeter gücüm,
Bir anne misali ona yaslanır onda ağlarım,
Şimdilerde gecenin emzirdiği garip bir çocuğum ey meczup…
Gelin tazeleyin düşlerimi ey yıldızlar,
Yüreğimdeki karanlığı aydınlat nazlı hilal,
Siyah saçlarını tel tel tararken,
Sakladığın şiirleri haykır yüzüme ey gece,
Renklerin uykuya daldığı vakit,
Siyah beyaz film misali…
