Sesimi duyan var mı?
Ali Yiğit
32 gün aradan sonra siz değerli okurlarla bizleri buluşturan Rabbimize hamdolsun.
Yaşadığımız deprem sonrası muhtar olmamız nedeni ile çok yoğun ve sıkıntılı bir süreç yaşadık.
Azami günlük 450-500 telefon çalıyordu. Vatandaşın ilk ulaştığı kapı ''Muhtarlık'' kapısıydı.
Gelen telefonların % 90'ı taleplerden oluşuyordu. Bu kadar talebe yetişmenin çok zor olduğunu anlatmak işin en zor kısmıydı.
Hamdolsun elimizin ulaştığı, gücümüzün yettiğince mücadele vermeye çalıştık. Çok yıprandık, çok yorulduk ama yorgunluğumuz aldığımız dualar karşısında mutluluğa dönüştü. 06 Şubat sabahı çıktığım evime ancak depremin 7'inci günü gidebildim ve evim ağır hasarlı olup içeri girilecek şekilde değildi. Kendimin de bir depremzede olduğumu unuturcasına vatandaşlarımıza hizmet etmeye çalıştım.
Tarihin dönüm noktası diyebileceğimiz bir afet ile sarsıldık.
Rabbim hayatını kaybedenlere rahmet, yaralılarımıza acil şifalar ihsan eylesin.
Emanetçisi olduğumuz mallardan ve canlardan eksiltme ile Rabbimiz imtihan eyledi bizleri.
6 Şubat 2023 sabahı saat: 04: 17 hayatımızın dönüm noktasıydı. Birçoğumuz akşamdan program yapmıştık. Bütün programları alt üst eden külli iradenin tecelli ettiği güne başladık.
Sarsıntı başlamış ev salıncak gibi sallanıyor arka odada yatan oğluma sesimin çıktığı kadar bağırıyorum Hüseyin çık dışarı sarsıntı devam ediyor evlat bu onu almadan nasıl dışarı çıkayım. Geri döndüm kapıdan tekrar bağırıyorum Hüseyin diye Allah’a hamdolsun sağ salim çıktık dışarı.
Sabah ki depremin şokunu atlatmaya çalışırken saat: 13.24’te 7.7 ile bir kez daha deprem yaşadık.
Deprem anında muhtarlık bürosundaydım. Büromuzun yan tarafı misafirhaneydi. 4-5 çocuk vardı içerde sallantıyla dışarı çıkmaya başladık. Kapının önünde kaçmak ile kaçmamak arasında tereddüt yaşayan 10 yaşlarındaki çocuk abi kardeşim içerde diye bağırıyordu. Hamdolsun içeri girerek çocuğu çıkarmak nasip oldu. Abi kardeşim haykırışı günlerce kulaklarımda çınladı.
Deprem kuşağındayız söylemlerini hiç üzerimize alınmamış gibi hareket ettik. Sesimizi duyun diyen deprem bilimcilerinin sesine kulak vermediğimizden dolayı maalesef enkaz altındakiler için sesimizi duyurmaya çalıştık.
Tedbirliğimizi kader diye geçiştirmek en büyük yanılgımız oldu. Keşke’lerimiz hafızalarımızı yokladı. Keşke bu kadar yüksek bina yapmasaydık. Keşke ovalara sulak arazilere binalar kondurmasaydık, keşke evlerimizi daha sağlam yapsaydık ve keşke’lerimiz devam etti.
Aslında her keşke deyişimiz bir pişmanlık abidemizdi. Hayatında keşke’leri çok olanın pişmanlıkları da o kadar fazlaydı. Keşke’lerimiz bugün bizden çok şey aldı götürdü. Keşke yapmasaydık dediklerimizi hayatın akışına bırakıp ders çıkartmadan keşke’lerimizi devam ettirdik. Pişmanlıklarımızın bizleri pişirmesi gerekirken biz pişmanlıklarımızı devam ettirdik.
Rabbimizin verdiği ömür süresince Rabbimiz bizlere pişmanlık yaşatacak keşke’ler yaşatmasın.
