Malatya’dan Almanya’ya bir gönül köprüsü kurduk. Betonla değil kelimeyle, çelikle değil niyetle. Harcı sevgi, iskelesi emek, direkleri dua olan bir köprü…
Yolun bir ucu Anadolu’nun köklerinden, öteki ucu Avrupa’nın samimi gönüllerine değdi. Biz bu yolu zamana güzel şahitlik etmek için yürüdük. Yanımıza çocukların merakını, ebeveynlerin çabasını, öğretmenin umudunu aldık.
Bir derdimiz vardı. Dert dediğim, insanı diri tutan, uykusunu bölen, yolunu berraklaştıran türden. Güzel nesillerle, güzel bir gençlikle, güzel hayallerin izinde yürümek… Bize emanet edilen çocukları güzel yetiştirmek. Kültürümüzü ve köklerimizi cam fanuslara koyup saklamak değil; nefes alan, yaşayan bir miras olarak aktarmak. Köklerinden güç alan, geleceğe doğru uzanan insanlar yetişsin istedik. İnançlı, ahlaklı, kendini bilen; kendini tanıyan, potansiyelinin farkında olan ve çabadan kaçmayan insanlar.
Bu niyetle ebeveynlerle buluştuk. Zaman yönetimini konuştuk. Zaman çocukların elinde oyuncak, yetişkinlerin cebinde çoğu zaman yetişilemeyen işlevsiz delik bir saat.
İnternet kullanımının hayata etkisini konuştuk. Ekran bazen pencere açar, bazen perde olur. Yasaklardan çok bilinçten, sınırlardan çok rehberlikten söz ettik. Çocuğun elinden telefonu alırken kalbine ne koyduğumuzu sorduk kendimize.
Masal ve öykülere geldiğimizde ortamlar daha da sessizleşti. Çünkü masal, çocuğun zihnine bilgi bırakmaz sadece, kalbine iz bırakır.
Masal dinleyen çocukların eğitimde neden daha önde olduğunu konuştuk. Dil gelişimini, hayal kurma becerisini, empatiyi, sabrı…
Masal, beklemeyi öğretir, kaybolunca yol bulmayı. İyinin de kötünün de insanın içinden geçtiğini sezdirir.
Çocuklar Ninem Korkut’tan masallar dinlediler. Anadolu kıyafetimle onlarla hemhal oldum. Dede Korkut’tan bahsettik, Keloğlan’dan nice masal kâhramanımızdan.
Sesler, yüzyıllar sonra bir kez daha çocukların kulaklarına değdi. Değerler nasihat olarak değil, hikâye olarak aktarıldı. Çünkü direkt nasihat direnç doğurur, hikâye ise gönül açar.
Birçok camide yaptığımız programlarla gönül dostlukları edindik. Cami kapıları açıldığında yalnızca bir mekân değil, bir muhabbet de açıldı. Aynı masalda gülmenin, aynı duaya “amin” demenin kardeşliğini yaşadık. Uzaklar yakın oldu, diller çoğaldı ama niyet birdi. Her durakta başka bir yüz, her yüzde tanıdık bir umut vardı.
Bu yolculukta bir hakikati yeniden yineleyelim. Eğitim, hâl aktarımıdır. Çocuk, en çok söyleneni değil, yaşananı öğrenir. O yüzden “güzel şahitlik” dedik. Zamana not düşmekle beraber, zamana emanet olmak için. Bugün attığımız küçük adımlar, yarın bir çocuğun büyük yürüyüşüne dönüşsün diye.
Bu yolun pusulası niyetti. Pusulası kaybolan çok yürür ama varamaz. Niyeti berrak olan az yürür, menzile erer. Biz çocukların kalbine korku değil cesaret, acele değil sebat, yalnızlık değil aidiyet bırakmayı diledik.
Ya Rabbi, bize emanet edilen çocukları sadece gözümüz gibi değil, gönülce korumayı da nasip et. Dilimize hikmeti, hâlimize ahlakı, yolumuza istikameti koy. Hak yolunda istikametimizi unutturma, değerlerimizi kuru nasihat olmaktan kurtar, yaşanır hâle getir. Attığımız her adımı hayra, kurduğumuz her cümleyi şifaya vesile eyle.
Bu gönül köprüsü daim olsun. Üzerinden geçen her çocuk geleceğe biraz daha emin bassın. Biz de şahitlik ettiğimiz bu zamanın hakkını verebilelim.
Mehmet Akif Camii - Duisburg
İslamische Gemeinde Bochum e.V.
Merkez Camii Wuppertal-Elberfe
Fatih Camii Werdohl
Eyyüp Sultan Moschee - Plettenberg
Diyanet Merkez Camii - Düsseldorf‘ da gönül köprüleri dostluklar güzel vakitler hasıl oldu.
Bu minvalde emek veren Hicran, Ayşe, Aynur, Yeşim, Meliha, Selma, Fatma, Hediye, hanımlara ismini sayamadığım nice hanımefendiye programların baştan sona emektarı Kadriye Can hanıma, bir hafta boyunca yoldaş olan eğitime gönül vermiş Dilek hanıma, ayrıca bizleri misafir eden Miraç Akpınar ‘a şair Yıldız Taşdemir hanıma Turgay ve Gülden hocalarıma, Safiye Esma ve Didem hanıma kalbi şükranlarımı sunuyorum.
Duâ dua büyüyen niyetlerle mis kokulu çiçek bahçeleri daim olsun vesselam.
