Anne Babasını Affeden 10 Kat Daha Mutlu Olur

Suçlama zihni beyni geçmişte kilitler. Zira İnsan beyni aynı anda iki yerde yaşayamaz.
Ebeveynlerini suçlayan kişi zihinsel olarak hâlâ çocukluk sahnesindedir.
Psikolojide buna duygusal bağlanma döngüsü denir.
Beyin şunu söyler:
“Benim bugünkü mutsuzluğumun sebebi geçmiş.”
Bu düşünce:
Sorumluluğu bugünden alır
Kontrol duygusunu zayıflatır
Kişiyi kurban psikolojisinde tutar
Yani kişi büyür ama ruhu çocuk kalır.
Affetmemek, ebeveyni zihinde sürekli hayatta tutar. Affetmeyen insan, anne-babasıyla bağını kopardığını sanır. Oysa psikolojik olarak koparmamıştır.
Suçlama devam ettikçe:
Anne-baba zihinde sürekli konuşur
İç sesleri kararları etkiler
Kişi farkında olmadan onların onayını arar
Bu yüzden birçok yetişkin, anne-babası yokken bile onların gölgesinde yaşar.
Affetmek, “haklıydılar” demek değildir.
Affetmek, onları zihinsel merkezden çıkarmaktır.
Bastırılmış öfke sadece ruhu değil, bedeni de yorar.
Araştırmalar şunu gösteriyor:
Sürekli suçlama halinde olan bireylerde
Anksiyete
Kas gerginliği
Uyku bozukluğu
Psikosomatik ağrılar daha yaygındır
Çünkü beyin, hâlâ tehdit altındaymış gibi çalışır.
Affetme başladığında:
Sinir sistemi gevşer
Kortizol düşer
Kişi ilk defa gerçekten “şimdi”de yaşar
Affetmek, ebeveyni değil kendini özgürleştirir. Affetme, anne-babaya yapılan bir iyilik değildir.
Kendine yapılan bir iyiliktir.
Kişi şunu der:
“Ben artık geçmişin borcunu taşımayacağım.”
“Hayatımı onların eksikliği üzerinden tanımlamayacağım.”
Bu cümle içsel gücü geri getirir.
Affeden kişi:
Enerjisini geçmişe değil bugüne harcar
İlişkilerde daha az tetiklenir
Kendini sabote etmez
Hayattan zevk alma kapasitesi artar
Bu yüzden kişi şunu söyler: “Hayatım hafifledi.”
Özetle:
Ebeveynleri affetmek:
Geçmişi silmek değil
Acıyı inkâr etmek değil
Haksızlığı onaylamak değildir
Affetmek:
Zihinsel zinciri kırmaktır
Duygusal bağımlılığı bitirmektir
Yetişkinliğin direksiyonunu ele almaktır
Bu yüzden affeden insan daha özgür ve daha huzurlu olur.